ورزشی

حاکمیت دیرینه ایران بر جزایر سه‌گانه

در جلسه «بزرگترین جزایر ایران» تاکید شد.

یک پژوهشگر سیاست خارجی تاکید کرد: اسناد قدیمی که درباره جزایر سه گانه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک وجود دارد، به حاکمیت ایران بر این جزایر اذعان دارد.

به گزارش گروه جامعه خبرگزاری آنا، نشست «ایرانی ترین جزایر» پس از بیانیه اخیر عربستان و چین در خصوص حق مالکیت جزایر سه گانه ایرانی، با محوریت جزایر سه گانه ابوموسی، تنب برگزار شد. -. بورسی و تنب کهکوس با حضور کوروش احمدی – پژوهشگر سیاست خارجی و دیپلمات سابق -، علیرضا رفتی – نویسنده کتاب ایران به امارات نرسیده – و بیژن مقدم – مدیر مجموعه نیاوران در مجموعه فرهنگی تاریخی نیاوران.

کوروش احمدی پژوهشگر سیاست خارجی در این نشست گفت: تاریخ تاریخی جزایر سه گانه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک یکی از درگیری های 50 سال اخیر ایران است. زیرا دارای موقعیت ژئوپلیتیکی عالی و عمیق ترین آب در این منطقه است. نهم دی ماه 1400 پنجاهمین سالگرد حضور نیروهای ایرانی در این جزایر و اعاده حاکمیت ایران بر این جزایر و آخرین روز فسخ قراردادهای انگلستان با شیوخ کشورهای خلیج فارس و از شین بود. از ابتدای دسامبر سال گذشته، کشورهای تحت سلطه این شیوخ دیگر هیچ گونه ارتباط رسمی امنیتی و دفاعی با انگلیس نداشتند و تنها ماندند.

احمدی ادامه داد: از سال 1820 انگلیسی ها به شیوخ جنوب خلیج فارس که دست به دزدی دریایی و دخالت در کشتی های تجاری می زدند حمله کردند و تأسیسات آنها را تخریب کردند و خلیج فارس و راس الخیمه را تصرف کردند. قشم به ساحل رفت و از اینجا درگیری ایران و انگلیس در جزایر خلیج فارس آغاز شد. اعتراض ایرانیان و بیماری نیروهای انگلیسی منجر به تخلیه قشم شد، اما انگلیسی ها بوسید را در غربی ترین نقطه قشم نگه داشتند و از آن به عنوان ایستگاه ذغال سنگ استفاده کردند. این منطقه برای دوره‌هایی تحت سلطه ایران بود و دوره‌هایی در اشغال بحرین بود. خلیج فارس به دلیل نفتی که دارد همیشه از قدرت های بزرگی برخوردار بوده است.

این دیپلمات سابق کشورمان در ادامه گفت: پس از دوران صفویه، زندیه و افشاریه به دلیل هرج و مرج درونی، ایران نتوانسته حاکمیت خود را بر بحرین حفظ کند، به همین دلیل قومی از درون حاکمیت آن را به دست گرفتند. در دهه 1820 ميان نماينده انگليس در خليج فارس و حاكم فارس مذاكراتي صورت گرفت و قرار شد بحرين به ايران تعلق بگيرد، اما لندن نپذيرفت و موضوع رها شد.

احمدی افزود: بین قدرت های جهانی مسلط بر خلیج فارس و ایران درگیری وجود داشت و از طرف دیگر سیاست انگلیس این بود که ایران را به عنوان یک قدرت منطقه ای حفظ کند، بنابراین انگلیسی ها از واحدهای کوچک محلی مانند شیوخ انگلیس حمایت کردند. . امارات، قطر، بحرین و کویت آن را پر کردند تا در برابر ایران بایستند.

وی گفت: انگلیس سه معاهده با شیوخ خلیج فارس امضا کرد که اولین آن در سال 1820 به امضا رسید که در آن جنگ بین شیوخ ممنوع و انگلستان به عنوان حاکم معرفی شد. در آستانه قرن 18 به قرن 19 و 20 و با توجه به تحولات بین المللی و افزایش رقابت های استعماری و تهدیدات موجود به دلیل تسلط انگلیس بر خلیج فارس از یک سو و تمایل انگلیس به کنترل، راه استراتژیک پیدا کن. از سوی دیگر، در شبه قاره هند، انگلستان ابتدا جزایر واقع در تنگه هرمز را پیدا کرد، مانند لارک، قشم و هنگاما را تحت کنترل خود درآورد و به شیوخی اطلاع داد که این جزایر متعلق به آنهاست، اما وقتی این طرح ممکن نشد، او بر روی آن تمرکز کرد. جزایر در خروجی از تنگه هرمز شامل ابوموسی، تنب مور و بیگ.

این پژوهشگر گفت: انگلیس در نگهداری اسناد بسیار خوب عمل می کند و در اسناد موجودی که منتشر کرده اند و به صورت کتاب منتشر شده است، بارها و بارها حاکمیت ایران بر این سه جزیره به رسمیت شناخته شده است، سایر جزایر در زمینه های مختلف. در خصوص جزایر سه گانه مسائل حقوقی وجود دارد که باید از راه های قانونی و در سطح بین المللی پیگیری شود و اسناد موجود نیز در سطح بین المللی منتشر شود تا دیده شود.

در ادامه این نشست علیرضا رافتی – پژوهشگر و نویسنده کتاب «ایران به امارات نرسیده است» یادآور شد: این کتاب سفرنامه من به بوموسی (در ادبیات رسمی به نام «ابوموسی») همراه با بررسی نامه ها و شاهدان درباره این جزیره ابوموسی برخلاف آنچه تصور می شود جزیره نظامی نیست و خیلی ساده نیست و تنها با تماس با استاندار می توان وارد آن شد و این جزیره با منابعی که از قبل دارد پتانسیل تبدیل شدن به یک منطقه گردشگری را دارد.

رفتی گفت: در ابوموسی یک اقامتگاه بوم گردی وجود دارد که ارتباط آن با گردشگر مانند تماس با مهمان است. معماری این جزیره معماری بوشهری (ساختمان های سفید و چوبی) نام دارد و تمام بناهای آن بعد از انقلاب ساخته شده است. قبل از استقرار مردم در این جزیره، در فصول مختلف سال از آن برای چرای گوسفندان استفاده می شد و یک سکونتگاه ساحلی موقت بود. فرهنگ و زبان آن بندری و هرمزگانی است. علت نامگذاری کتاب «ایران به امارات نرسیده» و همچنین اشاره به موقعیت جغرافیایی سه جزیره، اشاره به این سه جزیره متعلق به ایران است که هرگز به امارات نرسیده است.

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا