فرهنگ و هنر

روایت‌های مردان از تجربه‌های زنانه

محمود فتوحی معتقد است: «برخی از نویسندگان مرد زنان را به صورت ذهنی و حالات و رفتارهای آنان به تصویر کشیده اند که در میان نویسندگان زن کمتر دیده می شود. مردان در مورد آنها بسیار بهتر از زنان می نویسند. بنابراین نویسندگی زنان فقط کار زنانه نیست».

به گزارش امروزنگار، استاد زبان و ادبیات فارسی در کتاب «سبک شناسی (نظریه ها، رویکردها و روش ها)» با عنوان «فمینیسم چیست؟ «فمینیسم، یعنی جنسیت‌بندی ادبیات بر اساس تجربه و زنانگی. این سبک فرم، صدا و متریال زنانه متفاوت از صدای مردان را به خود اختصاص می دهد. فمینیسم نوشتن درباره مسائل، مشکلات، نگرش ها و نگرش های خاص زنان به منظور شناخت حساسیت ها و حساسیت های زنان است. مسائل خاص زن، موقعیت ها و تجربیات خاص روانی و فیزیولوژیکی است و مردان از نظر عدم تجربه زیستی و نگارش آنها به زنان نمی رسند و نمی رسند; مثلا نوشتن از تجربیات عاطفی مادران، شروع بارداری، احساس مادری و سقط جنین از شخصی ترین رازهای زنان است. فقط خانم ها می توانند از لذت های بارداری و بار سنگین جنین و گذراندن وقت با جنین بنویسند. این تجربه در رمان «شالی در امتداد جاده ابریشم» (2001) به تصویر کشیده شده است. چنین مضامینی کاملاً به ادبیات زنان مرتبط است و داستانی را می سازد که چنین تجربه ای یکی از زنانه ترین آنهاست. به دلیل غلبه این مضامین در نگارش سبک زنانه است.

موضوع اصلی آثار داستانی زنان رمان نویس امروز ایران، موضوعات مربوط به زنان است: زندگی پر از غم و رنج در ایران (شهری مانند بهشت ​​اثر سیمین دانشور)، رنج زنان در جنگ عراق و ایران. (مادر). شهادت برای پسران متبرک فهیمه خدادوست (1360)، داستان های بارداری و زایمان (دختر حاجی آقا از زهرا کدخدایان)، داستان های عاشقانه (قصه عاشقانه غمگین از منیرو روانی پور) و داستان های زنانه درباره مردان یا مردان (مردی که انجام داد). برنگشته و ایران عید و سووشون با سیمین دانشور). زندگی زنان بدون مردان در باغ بلورین مخملباف و زنان بدون مردان شهرنوش پارسی پور.

موضوع دیگر برخورد زنان به ویژه در داستان های تند و عصبی علیه مردان است. مردان در این داستان ها ویژگی های کمتری از افراد عادی دارند. یعنی به کلی شر هستند یا کاملاً خوب و البته شر; یعنی نامحرم، حسود (هم زن و هم مرد زیباتر از آنها)، کسل کننده، موی بینی، (چه در نقش همسر و چه در مقام معشوق و دوست)، دست و پا چلفتی، خشن، گستاخ و سودجو. به عنوان مثال، در رمان شالی در امتداد جاده ابریشم).

ادبیات زنان همیشه از حقوق زنان دفاع نمی کند. یعنی نوشته‌های فمینیستی هستند که مستقل از بیان اندیشه‌های فمینیستی و حمایت از حقوق زنان نوشته می‌شوند و ناشی از نیاز درونی یا بیرونی به بیان آگاهی زنانه یا ویژگی‌های زنانه هستند. البته این زندگی زنانه دیگر مختص زنان نیست. نویسندگان مرد نشان داده اند که می توانند زندگی زنان را به خوبی به تصویر بکشند. جلال آل احمد (متولد 1384) در داستان های کوتاه «جوانان مردم»، «لاک صورتی» و «شوهر آمریکایی»، محسن مخملباف در رمان «باغ بلورین» (1365)، عباس معروفی در دو رمان « تن فرهاد (1374) و سال بلوا (1371) و جعفر مدرس صادقی در شب توپ (1388) از جمله مردانی هستند که سعی کردند از تجربیات زنان بنویسند.

برخی از نویسندگان مرد زنان را به صورت ذهنی به تصویر کشیده اند و نگرش ها و رفتارهای آنان در میان نویسندگان زن کمتر دیده می شود. مردان در مورد آنها بسیار بهتر از زنان می نویسند. بنابراین نویسندگی زنان فقط کار زنانه نیست. شاید ایدئولوژی فمینیسم بر انگیزه انتساب فمینیسم به جنسیت زن تأثیر بگذارد، که به دنبال تبدیل زنان به رقیب مرد و قطب دیگر است».

روایت مردان از تجربیات زنان

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا