فرهنگ و هنر

کلاهی که از سر «شهرزاد» بر سر «خاتون» رفت

فرزین پورمحبی

“من این راز را نمی دانم که همه در هر شغل و شغلی از زمان تولد آدم به سر کار آمده اند. این می تواند یک نگرانی مداوم برای زنان باشد. آنچه باید پوشید یک حس تاریخی است! دریا ؛ یکی از آنها زمانی که زنان در آنجا نیستند را پوشش می دهد و دیگری تا رسیدن آنها از آنها به عنوان ابزار استفاده می کند! البته همه آنها ادعا می کنند که زنان تاج گذاری می کنند و هدف آنها احترام به مقام والای زنان است و عمرا می خواهد وظیفه ای را به زن محترم واگذار کند! اما در اصل ، سوال اصلی افراد درگیر این است که آیا چیزی روی بدن زن وجود دارد یا نه!

اما چه مصونیت و چه محدودیت و خلاقیت و غیره. این داستان ، ظاهر او بیشتر در سینما و تلویزیون قابل مشاهده است. با این حال ، با نگاهی به لباس بازیگران زن فیلم ، به راحتی می توان فهمید که فرهنگ و ایدئولوژی جامعه دقیقاً در طول ساخت آن فیلم چگونه ساخته شده است! به عنوان مثال ، در زمان جلد ، برای نقش چاق اختصاص داده می شد و برهنگی نشانه تمدن بود و زمان های دیگر ، چادر و تخته سنگ از ما بهتر می شد!

ما هنوز در عصری زندگی می کنیم که کارگردانان محدودیت های عجیبی دارند ، مانند دور نگه داشتن بازیگران زن از اجدادشان یا خوابیدن روی تخت کامل روی تخت هایشان و غیره. البته ، مدیران خلاق ما ابتکاراتی را برای حل این مشکل به کار گرفته اند. برای مثال ، استفاده از کلاه به جای کلاه گیس ، پوشاندن زنان با مردان (مانند روزهای آغازین تئاتر!) یا معرفی بازیگر زن خارجی ، ترگل ورگول ، که “پشتکار” داشت و بیشتر قانونی است. از شیر مادر!

اما در بحبوحه این مقدمات ، راه دیگری برای این بحران کشف شده است ، یعنی قرار دادن رویدادهای فیلم در چارچوب یک تاریخ خاص در کشور ما …. شاید اگر رضاشاه در ترکیه به ترکیه سفر نمی کرد 1313 و تحت تأثیر این تور قرار گرفت ، در سال 1314 ، بخشنامه کسب حجاب را اعلام نکرد و در نتیجه ، شکل و شمایل زن ما ، در نتیجه ، سطح فیلم و سریال سازی در کشور ما را تغییر نداد. ، به ویژه از نظر رنگ و لعاب ، آنقدر رشد نکرد! – آیا تا به حال فکر کرده اید که شقایق روزی اینقدر با گودرز درگیر شود؟! به هر حال ، “کشف حجاب” اگر برای هیچ کس “آب” وجود نداشت ، حداقل برای کارگردانان کنونی کشورمان ، که با محدودیت های وحشتناک بازیگران زن دست و پنجه نرم می کند و همیشه در تلاش است راهی برای دور زدن تحریم ها بیابد. زنان از نظر لباس و روحیه جذابیت های بصری اکنون یک قاب “نان” هستند!

اما از بین نرفت ؛ کلاهی که زنان پس از “کشف حجاب” “پهلوی اول” بر سر می گذاشتند با تصویری کمتر از کلاهی که بعداً “پهلوی دوم” بر سر داشت ممنوع بود و در عین حال از نظر ماهیت و ظاهر بسیار تکراری نبود دوره جاری این بهتر بود و این خود یک قدم رو به جلو بود تا بازیگران زن را از بند رهایی دهند! (آیا می فهمید چرا ما علاقه ای به خواندن تاریخ کل منشور بین سالهای 1332 تا 1357 نداریم؟ مثل شمرون!) من می روم ….

صحنه ای از سریال شهرزاد

ما به همان دوره ای برمی گردیم که زنان ما کلاه می پوشیدند ، و سپس ، صحنه فیلم فعلی ما نیز به همان مکان رفت! خبر خوب این است که هر زنی که کلاه و دامن داشته باشد زیباتر و فتوژنیک تر خواهد بود و چه راهی برای کارگردان بهتر از این است که به فیلم و بازیگرانش اجازه دهد روغن و رنگ داشته باشند! حال این س arال پیش می آید که دلیل علاقه مدیران ما به بازگوئی وقایع سال 1320 (اسارت ایران و رضاشاه) تا سال 1332 (کودتای مصدق) این است که رویدادهای مهم سیاسی-اجتماعی آن سالها را بازگو کنند یا فقط فرصتی برای کارگردانانی باشد که آیا می توان با آنها – همانطور که زنان در آن زمان و بر اساس قوانین فعلی نامیده می شدند – داستانهای خود را بدون نگرانی در این زمینه بیان کرد؟

به هر حال ، برای بازگویی تاریخ ، باید به آن و به ویژه به پوشش رایج آن زمان وفادار بود! باشه؛ چه صحنه ای بهتر از نشان دادن زنی با کت ، دامن و کلاه سوار بر یک ماشین قدیمی روی سنگ های صندوق و مغازه های قدیمی با علائم دست نویس؟! اما خبر بد این است که این صحنه ها آنقدر تکراری شده اند که بینندگان فعلی نسبت به محله های فعلی خود و مدلهای ماشین آن زمان کاملتر از پراید با بخشهای خیابان آن زمان بیشتر آشنا هستند! در این راستا ، تکرار مانتو ، دامن و کلاهی که از “شهرزاد” به بدنه “شیرزاد” رفت سریعتر از لباسهای تکراری مهمانان عروسی قابل تشخیص است!

صحنه ای از سریال خاتون

این روزها عده کمی آدرس هتل بزرگ تران را می دانند! اما عمرا ، کسی را پیدا کنید که دقیقاً نمی داند هتل گرند در چه قسمتی از خیابان لاله زار قرار دارد و چقدر با سینما چهارراه فاصله دارد! از محدودیت های مالی در زمینه ایجاد مکان و محدودیت های فرهنگی در زمینه ایجاد پوشاک زنان خودداری کنید. اما ما همه اینها را نشانه خوبی می دانیم ، زیرا اگر اینگونه نبود ، فیلم ها و سریال های خوش ساختی مانند آثار فاخر علی حاتمی ، حسن فتحی ، سید ضیاءالدین دری را نمی دیدیم. ، و همان شماره سریال “خاتون”. درود بر اجدادش. »

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا